Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Πάει ο Καιρός...


Πάει ο καιρός που παίζαμε σε κήπους εφηβείας
Και δάκρυα δεν είχανε ποτέ τα μάγουλά μας,
Η νιότη μας κατήντησε της μνήμης ο παρίας
Που αποζητά δικαίωση στα αλλοτινά φιλιά μας.

Πάει ο καιρός που καθαρή άστραφτε η ματιά μας
Πεντάρα σαν δε δίναμε στον αληχτάρη Χρόνο
Κι ο ένας στον άλλον χρώσταγε, εμάς τους δυό και μόνο
Τώρα γοργά φορτώνουμε ρυτίδες στα κορμιά μας.

Πάει ο καιρός που ξέραμε ένα κρεββάτι μόνο
Που σ’ ηδονές σακάτικες όλο έκλεινε το μάτι
Σαν αεράκι δροσερό ρουφούσαμε τον πόνο
Κι αχόρταγα ποτίζαμε παλιές πληγές μ’ αλάτι.

Πάει ο καιρός που λούζαμε τον έρωτα μ’ αλήθειες
Τα σ’ αγαπώ δεν πρόφταινες κι εγώ να τα χορτάσω
Ακόμα ο νούς όμως σβαρνά τα πόδια στα ταξίδια
Μόνος τρόπος πιά να σ’ αγαπώ είναι να μην ξεχάσω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου